TAM MOGĘ BYĆ SOBĄ...

 – KOLEJNE SPOTKANIE KLUBU LUDZI MÓWIĄCYCH PŁYNNIE

(...) gdyby każdy miał to samo
 nikt nikomu nie byłby potrzebny.
ks. Jan Twardowski

Często może nam się wydawać, że współczesny świat właściwie nie potrzebuje człowieka. Wyspecjalizowane urządzenia oplatają gęstą siecią nasz glob, a nam pozostaje staranie, aby nadążyć za nowinkami technologicznymi. Jednak trzeba nieustannie przypominać, że technika powinna się rozwijać dla człowieka – po to, by mu służyć i ułatwiać codzienne funkcjonowanie. I nawet najbardziej nowoczesne maszyny, komputery czy portale społecznościowe nie zastąpią żywej, bezpośredniej komunikacji międzyludzkiej. Dlatego tak ważne jest, abyśmy chcieli rozmawiać, abyśmy chcieli dzielić się sobą z innymi ludźmi –zwłaszcza z tymi, którzy być może potrzebują naszego dobrego słowa i radosnego uśmiechu o wiele bardziej, niż moglibyśmy przypuszczać.

Rozumiejąc i doceniając wartość spotkania oraz potrzebę rozmowy z drugim człowiekiem, 8 XI 2012 roku zainaugurował swoją działalność w nowym roku akademickim Klub Ludzi Mówiących Płynnie. Tym razem odstąpiono od tradycyjnego miejsca spotkań – członkowie i sympatycy klubu zebrali się w Sali Rady Wydziału Filologicznego. Wnętrze, które podczas różnych konferencji otwierało swe podwoje przed wybitnymi umysłami świata nauki, w ten jesienny wieczór wypełniło się życzliwością i domowym ciepłem. Koordynatorką i dobrym duchem spotkania była pani dr Katarzyna Węsierska, która czuwała nie tylko nad kwestiami merytorycznymi, ale także starała się, by każdy uczestnik – bez względu na swój wiek, stopień płynności mowy czy poziom wykształcenia – mógł naprawdę poczuć się członkiem klubowej rodziny. W końcu każdemu z nas zdarza się zająknąć, zestresować przed publicznym zabraniem głosu czy zawstydzić, gdy nie potrafimy płynnie mówić o tym, co myślimy i czujemy. Dlatego dla wszystkich wystarczyło serdeczności, dobrej kawy, słodyczy i oczywiście pysznego ciasta, za które szczerze dziękujemy panu Leszkowi!

Bardzo ważnym elementem spotkania była projekcja filmu Jak mówić?, który stanowi część publikacji pt. Jak mówić w szkole o jąkaniu? Podręcznik dla nauczycieli i logopedów. Jest to polskie tłumaczenie znakomitej anglojęzycznej pozycji wydanej przez The Stuttering Foundation. W kilkunastominutowym filmie zostały zawarte uwagi nauczycieli i wypowiedzi samych uczniów na temat ich problemu z jąkaniem, z których przebija prośba o większą wrażliwość pedagogów i indywidualne – nie schematyczne – podejście do każdej jąkającej się osoby.

Jak pomóc nauczycielom w pracy z uczniem, który ma problem z płynną mową? W jaki sposób przygotować pedagogów do podjęcia takiej pracy, aby nieświadomie nie  skrzywdzili dziecka, ale pomogli mu jak najlepiej przygotować się do startu w dorosłe życie? Te kwestie próbowali rozstrzygnąć uczestnicy spotkania Klubu Ludzi Mówiących Płynnie. W tym celu przygotowali plakaty z własnymi pomysłami na przebieg warsztatów przeznaczonych specjalnie dla nauczycieli. Z całą pewnością nie można w nich poprzestać na suchej teorii. Pedagog powinien wejść w rolę jąkającego się dziecka, poczuć smak zażenowania, wstydu, a niejednokrotnie nawet upokorzenia, z którymi – oprócz samego jąkania – uczniowie muszą sobie jakoś radzić.

 Aneta Kućmierczyk
studentka II roku filologii polskiej
studiów magisterskich uzupełniających
na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach

Postscriptum

Jak zawsze spotkanie Klubu otwarte było na problemy osób jąkających. Tym razem jednak uczestnicy zostali dodatkowo zaproszeni do refleksji nad fenomenem grup wsparcia dla osób jąkających się. Prośbą koordynatorów było, aby klubowicze przez chwilę podumali nad tym, czy Kluby J rzeczywiście są potrzebne, jaka jest ich misja, sens istnienia i główne cele. Uzyskane odpowiedzi okazały się bardzo budujące, gdyż nikt z zebranych nie zaprzeczył, że działania tego typu mają sens. Ukoronowaniem spotkania klubowiczów było wytworzenie symbolicznej „nici porozumienia” między uczestnikami za pomocą kłębka wełny. Podawany z rąk do rąk służył do wyrażenia aprobaty, szacunku czy podziękowania dla konkretnych osób, tworząc przy tym coraz gęstszą sieć – symboliczną sieć wsparcia, będącą wyrazem szczególnego typu więzi między zebranymi osobami.

 mgr Hanna Szykowska, mgr Agata Szymura
koordynatorki spotkania Klubu Ludzi Mówiących Płynnie