24 października 2011 roku studenci i logopedzi ponownie zebrali się na Wydziale Filologicznym na logopedycznych warsztatach naukowo-szkoleniowych

W poniedziałek 24 października 2011 roku w Sali Rady Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach odbyły się po raz kolejny logopedyczne warsztaty naukowo-szkoleniowe. Organizatorami byli: Instytut Języka Polskiego UŚ oraz I Katowicki Zespół Doskonalenia Logopedów, działający przy Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr 1 w Katowicach. W programie warsztatów znalazły się trzy referaty oraz warsztat praktyczny. Pierwszy referat wygłosiła dr Iwona Michalak-Widera, przewodnicząca Śląskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Logopedycznego, która w swoim wystąpieniu skupiła się na coraz powszechniejszym występowaniu sygmatyzmu międzyzębowego. Zdaniem prelegentki: „…sygmatyzm międzyzębowy stał się plagą współczesnych czasów”. Podając przykłady czynników wpływających na rozpowszechnienie się tej stosunkowo uporczywej wady wymowy, referentka apelowała jednocześnie o potrzebę podejmowania jak najwcześniejszej interwencji logopedycznej. Kolejne wystąpienie, (które) miało formę warsztatową i zatytułowane było Wykorzystanie Metody Dobrego Startu (MDS) w terapii dzieci z zaburzeniami komunikacji językowej. Szkolenie prowadzone było przez neurologopedki, panie magister Izabelę Liguzińską oraz Bogumiłę Wilk. Obie referentki, na co dzień pracujące z dziećmi z zaburzeniami w komunikowaniu się w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr 1 w Katowicach, zaprezentowały zebranym praktyczne aspekty stosowania MDS. Założenia wspomnianej metody mają na celu wspomaganie rozwoju psychomotorycznego dzieci, przy jednoczesnym rozwoju funkcji wzrokowych, słuchowych oraz językowych. Trzecie wystąpienie, nawiązywała do obchodzonego niedawno Światowego Dnia Jąkających się. Przedstawicielka gospodarza spotkania Instytutu Języka Polskiego UŚ – dr Katarzyna Węsierska, wygłosiła referat zatytułowany Zrozumieć jąkanie – skuteczne wsparcie osób jąkających się. Osoby zebrane w Sali Rady Wydziału, bez wątpienia, zostały uwrażliwione na rolę właściwego reagowania w kontaktach z osobami jąkającymi. Wielu z nas zastanawia się nad tym, czym jest jąkanie. Często jednak nie zdajemy sobie sprawy, że jest to zjawisko dużo bardziej skomplikowanie, niż jedynie brak płynności w głośnym wypowiadaniu się. Prelegentka podkreślała, że mimo dynamicznego rozwoju badań nad tym zjawiskiem nadal wiele aspektów, np. tych związanych z epidemiologią jąkania pozostaje nierozstrzygniętych. Badacze podkreślają, że tak jak nie potrafimy podać jednej, wyizolowanej przyczyny jąkania, tak również nie sposób wskazać jednej, skutecznej dla każdego metody terapii. Jąkanie jest fenomenem, o którym powinniśmy mówić więcej i głośniej, bo im lepiej je rozumiemy tym bardzie potrafimy pomóc osobom, które się z tym problemem zmagają. Podsumowując, prelegentka stwierdziła, że próbując znaleźć złoty środek pozwalający wesprzeć osobę jąkającą się trzeba zapamiętać trzy słowa i stosować je na co dzień. Na dobry początek wystarczą po prostu: cierpliwość, tolerancja i wyrozumiałość! Na zakończenie spotkania został przedstawiony referat mgr Barbary Jeziorczak, logopedy i psychologa, który dotyczył ważnego zagadnienia, jakim jest znaczenie budowania pozytywnych relacji z rodziną pacjenta. Prelegentka, odwołując się do swoich doświadczeń praktyka: psychologa i logopedy, zaprezentowała tę problematykę na przykładzie terapii jąkania. Wystąpienie było niejako kontynuacją wcześniejszego referatu. Nawiązywało do myśli, iż skuteczność terapii wymaga zmiany całego kontekstu pacjenta. Zadaniem logopedy jest zapobieganie i korygowanie zaburzeń mowy, ale na skuteczność terapii ogromny wpływ ma również osobowość i zachowanie samego terapeuty. Dobry kontakt z pacjentem zawsze charakteryzuje się stawianiem go w centralnym polu uwagi, gdyż pacjent powinien czuć się w pełni zaakceptowany i zrozumiany, a ostatecznym celem terapii powinno być usamodzielnienie się pacjenta od logopedy.

Warsztaty cieszyły się ogromnym zainteresowaniem zarówno studentów, jak i logopedów. Warto podkreślić zasadność zorganizowania tego typu spotkań – wypełniona do ostatniego miejsca Sala Rady Wydziału, była tego najlepszym potwierdzeniem. Po kilku godzinach nadszedł czas na pytania, dyskusję, wymianę refleksji i wspólnych doświadczeń.

Karolina Ponikiewska,
studentka II roku filologii polskiej
studiów magisterskich uzupełniających,
Uniwersytet Śląski w Katowicach